Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą skóry. Przyczyna łuszczycy nadal pozostaje niejasna. Uważa się, że istotną rolę odgrywają czynniki genetyczne (występowanie rodzinne), zakażenia zarówno bakteryjne, jak i wirusowe, niektóre leki (nasercowe, przeciwbólowe), alkohol, papierosy czy silny stres.

Zmiany skórne w łuszczycy początkowo mają charakter małych, czerwonych plamek lub grudek, które wkrótce pokrywają się srebrzystymi łuskami.

Zmiany łuszczycowe lokalizują się w typowych dla tej choroby miejscach takich jak: skóra owłosiona głowy, okolice łokci, kolan i okolica krzyżowo-lędźwiowa. Mogą jednak obejmować też inne części ciała.

Łuszczyca skóry owłosionej głowy nie powoduje zmian włosów i nie prowadzi do wyłysienia. Osoby chore na łuszczycę mogą mieć także zmiany w obrębie paznokci rąk i/lub stóp. Na płytkach paznokciowych widoczne są punkcikowate zagłębienia tzw. „naparstkowanie” lub żółte plamy przypominające plamy oleju.

Ciężką postacią łuszczycy jest łuszczyca stawowa. Zmianom skórnym towarzyszą dolegliwości bólowe stawów. Nieleczona choroba może prowadzić do znacznych zniekształceń zajętych stawów, a tym samym być przyczyną inwalidztwa.

Niestety, do tej pory nie ma całkowicie skutecznego sposobu, umożliwiającego wyleczenie łuszczycy.

Obecnie dostępnych jest wiele preparatów do leczenia łuszczycy. Przede wszystkim, są to preparaty do leczenia zewnętrznego. Część z nich jest dostępna w aptekach bez recepty, lecz zasadniczo łuszczycę powinni leczyć lekarze dermatolodzy.

W leczeniu łuszczycy znalazły także zastosowanie kąpiele z dodatkiem siarki czy innych soli. Większość pacjentów z łuszczycą obserwuje poprawę w okresie letnim, w czasie ekspozycji na światło słoneczne. Dlatego też w leczeniu wykorzystuje się niektóre typy promieniowania ultrafioletowego do hamowania odczynu zapalnego zmian łuszczycowych.